Do dzieła więc!
Bardzo ładne, pudrowe kadzidło; a kiedy piszę "pudrowe kadzidło" mam na myśli coś bardzo kadzidlanego oraz bardzo pudrowego jednocześnie, z wyraźną przebitką słodyczy oraz drzewnymi rysami w podstawie. Dużo pudrowej słodyczy, osypującej się na pomarańcze, mandarynki oraz cedrat. Kiedy zapach ogrzewa się, kadzidło jeszcze bardziej zyskuje na znaczeniu: słodko-rumiankowe, kościelne, wzniosłe, kobiece. Gdyby kobiety mogły być kapłanami kościoła rzymskokatolickiego, to może właśnie tak pachniałyby podczas najbardziej uroczystych obrzędów...?
Ciekawa, niebanalna rzecz.
Skład:
pomarańcza chińska oraz gorzka, limonka, olibanum, kwiaty i liście fiołka, wetyweria, drewno cedrowe oraz inne nuty drzewne
Wracając do wątku kobiety-księdza: a może pachniałaby raczej w ten sposób? Choć Sideris to przecież kompozycja znacznie bardziej uniseksowa, aniżeli Exultat.
Na pewno mniej banalna i choć kadzidlana - to jednak inaczej. Bez olibanum (a przynajmniej ze znacznie zmniejszoną dawką), za to otulone sporymi dawkami mirry oraz benzoesu, lekko karmelizującego się na skórze i nadającego całości delikatnie zamszowego sznytu. Jednak ważniejsze wydają się akordy jasnych, chłodno-obłych, pastelowych ziół, odrobiny pszczelego wosku a także złocistego, obudowanego budyniem szafranu (czyżby okrojonego na obraz i podobieństwo Safran Troublant od wiadomo-kogo...?). Im dalej
Całość okazuje się przyjemna, w oryginalny sposób złociście, seledynowo oraz dymnie pudrowa - a mimo tego nie potrafiłabym odróżnić od siebie Sideris i Exultat, gdybym nie wiedziała, który jest który.
Skład:
kadzidło, mirra, szafran, pieprz, labdanum, gojnik, benzoes, wosk pszczeli, drewno sandałowe oraz inne nuty drzewne
Od kilku tygodni wyglądam za pachnidłem, które byłoby jednocześnie słodkie ale niekoniecznie deserowe, gęste dzięki nutom drzewnym albo żywicznym a przy tym zmysłowe. Naturalną koleją rzeczy zainteresowałam się więc niedawną premierą wspomnianej wyżej marki.
No cóż... dobrze jest! :D Rozpoczyna się gęstą, pyłkową słodyczą orchidei, już na wstępie mile wibrującą w nozdrzach, zdającą się zapraszać nas dalej. Tam już czeka słodkość ciemna i dymna, moje ulubione wcielenie wanilii; powiedziałabym nawet, iż flirtujące z niszą w stylu Eau Duelle Diptyque (albo Vanille Noire od Yves Rocher ;) ), gdyby nie wciąż żywe, syntetyczne akordy orchidei. Tak czy inaczej, an ciemnej wanilii zbliżamy się ku dokładnie wyszlifowanym hebanowym deskom, pachnącym jednocześnie smukłym żywicznym dymkiem oraz niemal spalonym miodem; a do tego ciemna wanilia z lekkim wspomnieniem storczyków w wygłosie.
Urocza, bliska skórze mieszanina o dosyć przeciętnej trwałości. Nero Assoluto co prawda nie jest "tym czymś", którego szukam, niemniej jest to krok w dobrym kierunku. :)
Skład:
orchidea, wanilia, drewno hebanowe
Jakby kto pytał, jest to głęboki, nasycony oud. ;) W pierwszych sekundach po aplikacji buduje wrażenie, jakoby było mu blisko do zwierzęcych, wybitnie orientalnych kompozycji, jednak już po chwilce krystalizuje się, obudowuje złocistą ambrą oraz spalanymi żywicami i ustawia na tle gęstej słodyczy.
Później powraca złudzenie z otwarcia, przede wszystkim dzięki cudownej mieszance ciemnej, wędzonej skórzanej galanterii z bogatym, drapiąco pikantnym szafranem, jednak pachnidło unika jakichkolwiek deklaracji. Jest jednocześnie lizolowe oraz zwierzęce, zmysłowo-hedonistyczne oraz drapieżne.
W ogóle przypomina mi co najmniej kilka wyraźnie orientalnych kompozycji, od Oud Royal Armaniego przez Saffron Rose marki Grossmith (wyjąwszy różę ;) ) aż po kilka pachnideł marki Rasasi z szafranem i oudem jako nutami przewodnimi.
Oud Cavalliego nosi się genialnie, doceniam jego zamaszystość (zwłaszcza z początkowej fazy), lecz nawet ja zauważam, iż zapach faktycznie nie wnosi w nasz świat niczego nowego. Niemniej jednak poznać warto. :)
Skład:
mandarynka, szafran, kwiat pomarańczy, skóra, wanilia, kadzidło, oud, akord ambrowy
Kiedy zachwycałam się lekkością oraz wdziękiem jaśminowych perfum z tej serii, dosyć mgliście pamiętałam opisywany właśnie zapach. Tymczasem to z niego jest najprawdziwszy duch, biała zjawa; stereotypowo wręcz niewinna oraz czysta.
Bo też i przymiotnik "czysty" jest pierwszym, jaki przychodził mi na myśl podczas wszystkich testów. White Suede przypomina mi aromat czystych, wyschniętych na letnim wietrze ubrań, założonych na lekko przepocone ciało; przy czym nie chodzi tu o pot obrzydliwy, wcale nie! To po prostu odrobinę tylko mocniejszy naturalny zapach czyjegoś ciała - może nawet małego dziecka, obficie potraktowanego pudrową zasypką. ;) Naturalność, radość, wdzięk, jasność, nienachalna projekcja oraz umiarkowana trwałość - to najbardziej podstawowe cechy tych perfum. Lekkie kwiaty, biała herbata, dyskretne zioła i przyprawy, jasny sandałowiec - to tylko komponenty.
A zamsz, wymieniony wszak w tytule...? Jest, schowany gdzieś tuż pod powierzchnią, spinający to wszystko w całość; a może wcale nie? Może tylko sugeruję się nazwą? Ot, zagadka. :)
W którą każdemu polecam zagłębić się osobiście.
Skład:
konwalia, róża, herbata, tymianek, szafran, olibanum, drewno sandałowe, ambra, piżmo, zamsz
___
Dziś Lamsa marki Arabian Oud.
