Pozazdrościłam "gadżeciarom"

Hm, choć jakby się zastanowić, niektórymi zakupami chwaliłam się już wcześniej. :) Głównie książkowymi oraz perfumowymi.
Dziś z nieco innej beczki: co mi wpadło w ręce podczas wizyty w India shopie oraz Rossmannie?


Wybaczcie jakość fotografii; jestem tylko kiepską dokumentalistką, nie mam ochoty na godzinne ustawianie pozowanej sceny i późniejszą trzygodzinną zabawę programem do obróbki zdjęć. Po prostu klikam w ten duży przycisk, by później pochwalić się na blogu. ;)

Wracając do meritum


Wystąpili:

1. Perfumy do pomieszczeń Orient Express, prosto z Pachnącej Szafy
2. Olejek do aromaterapii o zapachu kamfory [mmm... :) ]
3. Dwie bransoletki, z czego jedna nieprzyzwoicie wręcz kiczowata oraz
4. Lusterko w żurawie

Małe rzeczy, a cieszą! :)

* * *

Przypominam o koniach w potrzebie!
Na pomoc czekają: Greta oraz Dunaj, którego właścicielką może stać się Karolina, podopieczna fundacji Mam Marzenie.
Pomóżmy im!

* * *

Na recenzję poczekajcie do (późnego) wieczora. ;) Bo znikam.
Czas na małe co nieco.
___
Dziś noszę Chaos od Donny Karan.

Jak pachnie jarmark adwentowy?

... nazwany przez wrocławskich włodarzy (?) równie celnie, co nieporęcznie "jarmarkiem bożonarodzeniowym"? Ładnie pachnie. :)
Udowadnia, że mróz na swoich skrzydłach niesie zapachy równie niezawodnie, co noc dźwięki. Kiedy temperatura spada poniżej zera, jarmark można wyczuć już z daleka: z ulicy Oławskiej, Kuźniczej, z Placu Solnego lub tuż po wyjściu ze, znanego Wrocławianom, przejścia podziemnego na Świdnickiej. Im bliżej do kolorowego wesołego miasteczka, rozlokowanego pod ratuszem oraz rozlegających się z głośników „piosenek z dzwoneczkami”, im bliżej, charakterystycznego dla średniowiecznych targowisk, wielojęzycznego rejwachu, tym silniejsza staje się konsumpcyjna woń. Słodycz wielobarwnej waty cukrowej i karmelu, w którym wylądowało kilka gatunków orzechów, korzenny aromat ogromnych, zdobionych kolorowym lukrem pierników, typowy, słodko-kwaśny bukiet winnego grzańca, zapach grillowanych niewielkich oscypków [a raczej: wyrobów oscypkopodobnych], oleju, na którym dzierżawcy jednego ze stoisk smażą placki ziemniaczane [sic!], autentycznych, „niechrzczonych” wyrobów wędliniarskich czy serów (na przykład koziego). Można poczuć zapach ziół i egzotycznych przypraw, niedawno wyprawianej skóry, świerkowego lasu, który wyrósł w pobliżu pomnika Aleksandra Fredry; a także ludzi, rozgorączkowanych i zblazowanych, pogodnych i znudzonych, pełnych nadziei lub zdołowanych: po prostu zwyczajnych.
Ludzi, dla których „to wszystko”jest dowodem na niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju klimat miasta. Turyści i tubylcy, wszyscy pospołu kupują ręcznie robioną biżuterię albo kapcie, żywo dyskutują, spacerują między straganami popijając grzaniec.

A wygląda to tak:
[wybaczcie jakość fotografii; aparat odmawiał współpracy, więc wolałam nie wydziwiać nad ujęciami :) ]





                                                            Wyjątki ze słynnej bolesławieckiej ceramiki:


                                                                     Jarmarku "wizerunek flagowy":


                                                                  ...bo Wrocław to miasto krasnoludków ;)


                                                            Pan z kasztanami (są dwa stoiska), na dowód :)


Mój napitek, czyli grzaniec wrocławski [wino z nutką rumu ;) ]; za kubek starym niemieckim zwyczajem uiszcza się kaucję, której - kolejnym starym niemieckim zwyczajem - nie należy odbierać, zatrzymując ceramiczne cacko na pamiątkę. :)


                                                                             Wrocławska eko-choinka:


                                                                          Nasza gotycka duma sauté:


                                                                                         Turyści w akcji:



___
Dziś noszę Theoremę marki Fendi.

Zapach zimy

Jupi! :) Nareszcie.

Drogi są nieprzejezdne: auta stoją w kilometrowych korkach, także na autostradzie, TIR-y mają poważne kłopoty z wjazdem na kilkumetrowe wzniesienie; ludzie marzną (to ja) oraz mają przemoczone po kolana nogawki spodni (to też ja), od czasu do czasu zaliczają ślizg niekontrolowany i bliskie spotkanie z nawierzchnią (to nie ja - na razie.. ;) ), są śpiący i poddenerwowani [i po co??]. To samo mamy także po zachodniej i południowej stronie granic Polski. Słowem: zima wróciła!


Porządny śnieg spadł dopiero dzisiaj, jednak jego zapowiedź wyczułam już ponad tydzień temu. Pewnego dnia, opuszczając rano dom, wciągnęłam nosem powietrze; głęboko, z przepony [ale ja naturalnie oddycham przeponą, więc to żaden wyczyn :) ]. Więc wzięłam wdech i wtedy Ją poczułam.
Zima.

Zauważyliście, że każda pora roku ma własny, całkowicie niepowtarzalny aromat? I nie mam tu na myśli tych wszystkich zapachów "odczłowieczych" czy związanych bezpośrednio z cyklem wegetacyjnym roślin, a prosty, typowy dla wiosny, lata jesieni czy zimy aromat powietrza. Lekki, radosny, zielonkawy wiosną, ciężki, przysadzisty, wibrujący od gorąca w porze letniej, ziemisty, lekko nijaki lub wręcz stęchły jesienią oraz ostry, orzeźwiający, krystaliczny w zimie.
Właśnie ten ostatni wyczułam kilka dni temu; woń łatwą do odróżnienia od paczulopodobnej jesiennej kompozycji powietrznej. Bezkompromisową, silną i piękną.


Zdaję sobie oczywiście sprawę, że wiele osób za zimą, mówiąc delikatnie, nie przepada, ale jakoś nie bardzo mam chęć ukrywać swoją radość. Ostatecznie nie powinniśmy tak desperować: mamy dachy nad głową, mamy ogrzewanie i dostatek jedzenia [w razie niedostatku są sklepy lub mąka, jajka, mleko i drożdże w lodówce (oraz trochę cukru :) ), a co ambitniejsi mają nawet zakwas]. Nikt nigdy na dłuższa metę nie pokonał przyrody, więc powinniśmy dać sobie spokój z irytującymi próbami przepychania ściany i denerwowania się po próżnicy; jeśli można coś zmienić, to to zrób, a jeśli nie można - po co niepotrzebnie psuć sobie humor? No powiedzcie, po co?
O ile nie przypiera nas do muru konieczność bytowa, to nawet przymus dotarcia do szkoły czy pracy nie powinien nas przerażać: w końcu zawsze można zmienić środek transportu albo wziąć sobie wolne (jeśli szef odmówi przysłania helikoptera pod nasze drzwi ;) ). I zacząć lepić bałwana lub zorganizować bitwę na śnieżki z dziećmi sąsiadów; bo szkoły, oczywiście, będą zamknięte.

Więc zapach zimy nie powinien budzić w nas zdenerwowania a, co najwyżej, spokojne pogodzenie się z losem i/lub wzmocnić naszą asertywność. A ja zimę uwielbiam!
Niech nam żyje! (byle nie za długo, tak do lutego, marca, kwietnia ostatecznie) :)

Teraz wybaczcie, ale idę łuskać orzechy włoskie, podgórzyński tradycyjny wkład do karmnika dla ptaków.

Aha! Czekam na paczkę z próbkami, która powinna być u mnie już w piątek. Tymczasem listonosz nie dotarł. I co?
I nic. Co ma być, to będzie. :)
___
Dziś noszę Terre de Feu od Antonio Viscontiego.

P.S.
Źródła ilustracji:
1. Strona fotografa nazwiskiem Romuald M. Sołdek, http://www.soldekstudio.online.pl/galeria_wroclaw.htm
2. http://www.profeo.pl/gallery/photo/4755/Hala-Stulecia.html

Z cyklu: Zapachy Wrocławia

Zazwyczaj stojąc na przejściu dla pieszych, mam wątpliwą przyjemność wdychać opary kiepskich podróbek lub takich perfum, za którymi, delikatnie mówiąc, nie przepadam. ;) Lecz jakiś czas temu wyczułam od kogoś z przechodniów L'Eau Trois, jednak osoby tak pięknie pachnącej nie udało się ustalić.
Dziś natomiast, w innej części miasta mijałam na przejściu dwie kobiety, wyglądające na matkę i córkę. Jedna z nich nosiła Philosykos; na bank.
Diptyque rulezz...? ;)

A jutro zapraszam Państwa na kolejną recenzję. :)
___
Dziś noszę Padparadschę (od Satellite).